1. Minister właściwy do spraw pracy może dofinansować z Funduszu Pracy koszty szkoleń z języka polskiego dla cudzoziemców przebywających legalnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, posiadających:
- 1) dyplom, o którym mowa w art. 7 ust. 2a pkt 7 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty, z wyłączeniem obowiązku posiadania uwierzytelnień, o których mowa w tym przepisie – na wniosek okręgowej izby lekarskiej, o której mowa w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich, zwanej dalej „okręgową izbą lekarską”;
- 2) dyplom, o którym mowa w art. 35a ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 15 lipca 2011 r. o zawodach pielęgniarki i położnej, z wyłączeniem obowiązku posiadania uwierzytelnień, o których mowa w tym przepisie – na wniosek okręgowej izby pielęgniarek i położnych, o której mowa w art. 2 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 1 lipca 2011 r. o samorządzie pielęgniarek i położnych, zwanej dalej „okręgową izbą pielęgniarek i położnych”.
2. Dofinansowanie kosztów szkoleń, o których mowa w ust. 1, nie może przekraczać kwoty 3000 zł dla jednej osoby za jedno szkolenie. Cudzoziemiec, o którym mowa w ust. 1, może wziąć udział w maksymalnie trzech szkoleniach.
3. Okręgowa izba lekarska albo okręgowa izba pielęgniarek i położnych składa do ministra właściwego do spraw pracy, nie częściej niż raz w miesiącu, wniosek o dofinansowanie kosztów szkoleń, o których mowa w ust. 1, zawierający:
- 1) nazwę i adres instytucji przeprowadzających szkolenia;
- 2) terminy i zakres szkoleń oraz liczbę godzin szkoleń;
- 3) planowaną wysokość kosztów szkoleń;
- 4) planowaną liczbę osób uczestniczących w szkoleniach.
4. Minister właściwy do spraw pracy:
- 1) po pozytywnym rozpatrzeniu wniosku podpisuje umowę z okręgową izbą lekarską albo okręgową izbą pielęgniarek i położnych i przekazuje kwotę na dofinansowanie kosztów szkoleń, o których mowa w ust. 1 albo
- 2) w przypadku negatywnego rozpatrzenia wniosku informuje okręgową izbę lekarską albo okręgową izbę pielęgniarek i położnych o przyczynach nieuwzględnienia wniosku.
5. Umowa, o której mowa w ust. 4, określa w szczególności:
- 1) okręgową izbę lekarską albo okręgową izbę pielęgniarek i położnych, z którą zawierana jest umowa;
- 2) numer rachunku bankowego okręgowej izby lekarskiej albo okręgowej izby pielęgniarek i położnych, na który mają być przekazane środki finansowe;
- 3) termin i zakres szkoleń oraz liczbę godzin szkoleń;
- 4) planowaną wysokość kosztów szkoleń;
- 5) planowaną liczbę osób uczestniczących w szkoleniach.
6. Po zakończeniu szkoleń objętych umową okręgowa izba lekarska albo okręgowa izba pielęgniarek i położnych przekazuje do ministra właściwego do spraw pracy sprawozdanie zawierające:
- 1) wykaz osób, które ukończyły szkolenia, obejmujący:
- a) imię (imiona) i nazwisko,
- b) datę urodzenia,
- c) rodzaj dokumentu stanowiącego podstawę przekroczenia granicy, jeżeli występuje,
- d) serię i numer dokumentu stanowiącego podstawę przekroczenia granicy – jeżeli występuje,
- e) numer PESEL – jeżeli został nadany;
- 2) rozliczenie otrzymanych środków na podstawie ostatecznych kosztów szkoleń wraz z określeniem poniesionych wydatków.
7. Okręgowa izba lekarska albo okręgowa izba pielęgniarek i położnych załącza do sprawozdania, o którym mowa w ust. 6, zaświadczenia o ukończeniu szkolenia osób wykazanych w sprawozdaniu oraz dokumenty potwierdzające poniesienie wydatków w wysokości wynikającej ze sprawozdania.
8. W przypadku gdy ostateczny koszt szkoleń jest niższy niż koszt szkolenia, o którym mowa w ust. 3 pkt 3, okręgowa izba lekarska albo okręgowa izba pielęgniarek i położnych zwraca nadwyżkę na rachunek bankowy dysponenta Funduszu Pracy.
9. Okręgowa izba lekarska albo okręgowa izba pielęgniarek i położnych zwraca przyznane dofinansowanie kosztów szkolenia, o którym mowa w ust. 1, w przypadku gdy szkolenie się nie odbędzie.
10. W przypadku wykorzystania przyznanego dofinansowania kosztów szkolenia, o którym mowa w ust. 1, niezgodnie z przeznaczeniem, pobrania go nienależnie lub w nadmiernej wysokości przepisy art. 169 ust. 1–6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych stosuje się odpowiednio.